Έχοντας μπροστά μας ένα δείγμα τριών αγώνων από την διοργάνωση του πρωταθλήματος Εθνών και με αντιπάλους όχι μεγαθήρια μπορούμε να εξάγουμε κάποια συμπεράσματα για την αγωνιστική αξία της Εθνικής ομάδας με προπονητή τον Σιμόν.
Πρώτα από όλα, είναι ευδιάκριτο το πάθος και η προσπάθεια των ποδοσφαιριστών, πράγματα αυτονόητα, που πολλές φορές όμως δεν ήταν και τόσο ευδιάκριτα .
Υπάρχει ξεκάθαρη αφοσίωση στο πλάνο και αγωνιστική πειθαρχεία. Ένα πλάνο όμως που ειδικά στα εκτός έδρας παιχνίδια, είναι το ίδιο που είχαν οι πλείστοι προπονητές εδώ και πολλές δεκαετίες, με κάποια μετεξέλιξη φυσικά σήμερα, αλλά όχι κάτι το διαφορετικό. Πολύς κόσμος μεσοαμυντικά, κοντά πολύ οι γραμμές, και μεταβιβάσεις γρήγορα μπροστά αν μπορέσουμε να <<κλέψουμε>> το παιχνίδι, κάτι που έγινε στη φάση του γκολ.
Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού είναι ο ποιο σίγουρος για μια ομάδα που δεν διαθέτει ποδοσφαιρικό εκτόπισμα ανάλογο των αντιπάλων της και που δεν πιστεύει ότι έχει ιδιαίτερη ποιότητα μεσοεπιθετικά.
Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού θα έχει σχεδόν πάντα διακριθέντες τρείς τέσσερις αμυντικούς και μεσοαμυντικους γιατί απλά θα πάνε δυνατά και θα καθαρίσουν κάποιες φάσεις, και θα έχει αφανείς ήρωες κάποιους επιθετικούς και μεσοεπιθετικούς, (στα χαρτιά μόνο όμως), που θα τρέχουν απλά για να κλείνουν χώρους αλλά δεν θα πάρουν μπάλα για να παίξουν αυτό που ξέρουν.
Επι της ουσίας λοιπόν η Εθνική του Σιμόν είναι απλά μια δουλεμένη ομάδα, (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) που έχει τους προσανατολισμούς της που έχει την διάθεση, δεν είναι όμως κάτι πέραν αυτού.
Ίσως αυτό να είναι και το μάξιμουμ που μπορεί να δώσει;
Υ.Γ
Με Χριστοφή και Εφραίμ σαφώς και θα έχει περισσότερη ποιότητα και επιθετικότητα.
