Μεγαλοπρεπές και επιβλητικό! Το γήπεδο της Μπορούσια Ντόρτμουντ αρμόζει απόλυτα στους οπαδούς της, τους πιο πιστούς στην Ευρώπη με απόλυτα τεκμηριωμένα στοιχεία όπως την πληρότητα του που είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη.
Το «Σιγκνάλ Ιντούνα Παρκ» είναι το μεγαλύτερο στάδιο της Γερμανίας με χωρητικότητα 81.360 για τις εγχώριες διοργανώσεις (συμπεριλαμβανομένων των μη καθήμενων θέσεων) και 65.829 για τις διεθνείς διοργανώσεις.
Μολονότι το παλαιό στάδιο της Ντόρτμουντ, Ρότε Έρντε, δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει τους οπαδούς της ομάδας, που αυξάνονταν ραγδαία μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου το 1966 (ούσα η πρώτη Γερμανική ομάδα που το πετυχαίνει), η κατασκευή του νέου γήπεδού ήρθε ένεκα Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 1971 αποφασίσθηκε πως αντί της Κολωνίας, θα γίνονταν στο Ντόρτμουντ αγώνες του Μουντιάλ και άνοιξε ο δρόμος για την κατασκευή του Βεστφάλενστέτιον, που πότε ήταν χωρητικότητας 54.000, για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της διοργάνωσης.
Από τις 2 Απριλίου του 1974 αποτελεί έδρα της Ντόρτμουντ και το 2005 μετονομάστηκε σε «Σιγκνάλ Ιντούνα Παρκ» από την ομώνυμη ασφαλιστική εταιρία, που ανέλαβε την χορηγία μέχρι το 2021, έναντι πολλών εκατομμυρίων ευρώ τα οποία αποτέλεσαν, ουσιαστικά, την σανίδα σωτηρίας του συλλόγου μετά την οικονομική κρίση στην οποία περιήλθε.
Το 1995 ξεκίνησε η επέκταση του γηπέδου στην διάρκεια της οποίας κτίστηκε το μεγαλύτερο πέταλο της Ευρώπης, χωρητικότητας 24.454 θεατών το οποίο το 2005 μετονομάστηκε στο περιβόητο «Κίτρινο Τείχος» ή «Gelbe Wand». Το 2006 έγινε η τελευταία ανακαίνιση του γηπέδου.
Τα πολλά εστιατόρια και καταστήματα μέσα και έξω από το γήπεδο παρέχουν στους επισκέπτες όλες τις ανέσεις που χρειάζονται κατά την παρουσία τους στον χώρο. Ενδεικτικό των υπηρεσιών που προσφέρονται στο γήπεδο αποτελεί η πρωτοποριακή κίνηση της διοίκηση του συλλόγου να ορίσει συγκεκριμένη εξέδρα για τους κωφάλαλους οπαδούς της ομάδας προσλαμβάνοντας παράλληλα και μεταφραστή νοηματικής γλώσσας για να εξυπηρετεί τις ανάγκες τους!
Ο κίτρινος τοίχος!
Είναι το προσωνύμιο της νότιας κερκίδας της Ντόρτμουντ. Δεν είναι απλώς η κερκίδα των οργανωμένων. Είναι η καρδιά και η ψυχή, της ίδιας της Μπορούσια. Σε αυτήν την κερκίδα συνωστίζονται οι 24.454 πιο αφοσιωμένοι από τους πιστούς οπαδούς της. Σε κάθε παιχνίδι ανεξαρτήτως αντιπάλου, σημασίας και καιρού. Πάντα…
Εξαιρουμένου ίσως του KOP, της θρυλικής κερκίδας της Λίβερπουλ στο «Άνφιλντ», για καμία άλλη σε κανένα ποδοσφαιρικό γήπεδο του κόσμου δεν γίνεται τόσος πολύς ντόρος. Και μόνο συμπτωματικό δεν είναι ότι, όπως ακριβώς στην κόκκινη πλευρά του Μέρσεϊσαϊντ, έτσι και στην κίτρινη της κοιλάδας του Ρουρ, το τραγούδι-ύμνος είναι το «You ‘ll never walk alone»…
Με 100 μέτρα πλάτος, 40 μέτρα ύψος, 70 μέτρα βάθος, ο «κίτρινος τοίχος» είναι η μεγαλύτερη κερκίδα ορθίων στην Ευρώπη. Η τεράστια κλίση των 37 μοιρών είναι ένας από τους βασικούς λόγους για το προσωνύμιο της, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 2005 στη νότια κερκίδα σ’ ένα πανό μήκους άνω των 30 μέτρων, που είχε αποτυπωμένη μια φράση του Όσκαρ Ουάιλντ: «Είμαστε όλοι στο βούρκο, αλλά μερικοί κοιτάμε τα αστέρια». Η φράση αυτή συμπληρώθηκε με τον στίχο ενός δικού τους τραγουδιού: «Στο τέλος του σκοτεινού δρόμου λάμπει ο κίτρινος τοίχος».
Κομμάτι του κίτρινου τοίχου ονειρεύεται ν’ αποτελέσει, έστω για ένα παιχνίδι, κάθε οπαδός της Ντόρτμουντ. Ωστόσο ελάχιστα εισιτήρια διατίθενται προς πώληση. Οι κάρτες διαρκείας κληρονομούνται μεταξύ οικογενειών για γενεές ολόκληρες. «Εδώ συναθροίζονται οι κορυφαίοι οπαδοί της ομάδας. Ο δικηγόρος πλάι στον άνεργο, η γιαγιά δίπλα στον εννιάχρονο που επισκέπτεται για πρώτη φορά το γήπεδο», εξηγεί ο Νόρμπερτ Ντίκελ, πρώην άσος της Μπορούσια.
Πλην του «You ‘ll never walk alone» το τελετουργικό που δεν λείπει σχεδόν από κανένα παιχνίδι στη νότια κερκίδα είναι το λούσιμο με μπίρα. Μόλις σκοράρει η Ντόρτμουντ, εκατοντάδες κυπελάκια μπίρας εκτοξεύονται στον αέρα. «Αυτόν τον απίστευτο ενθουσιασμό πρέπει απλά να τον ζήσεις», υπογραμμίζει ο Μπίκελ.
Ενδεικτικό της μοναδικότητας αυτής της ιδιαίτερης κερκίδας αποτελεί το γεγονός πως γι’ αυτήν γυρίστηκε το 2013 μια κινηματογραφική ταινία διάρκειας 90 λεπτών με τον τίτλο «Εμείς ο τοίχος».
