Σίγουρα αν όχι η τύχη, η ρέντα είναι πολύ σημαντική στο ποδόσφαιρο. Πολλές φορές βλέπουμε ομάδες να τους βγαίνουν πράγματα, να μην τους κοστίζουν τα λάθη τους και να παίρνουν αυτό που θέλουν. Άλλες φορές δε, βλέπουμε ομάδες που δεν τους βγαίνουν αυτά που κάνουν ενώ πληρώνουν σχεδόν κάθε λάθος τους.
Αυτό μπορεί να ισχυριστεί κάποιος συμβαίνει με την Ομόνοια με Πάφο Αλκη και Ολυμπακό η εκόντα των παιχνιδιών ( κυρίως με Πάφο και Ολυμπιακό ) ήταν απλά με πόσα γκολ διαφορά θα κέρδιζε, και στο τέλος έχασε το ένα παιχνίδι και πήρε ένα βαθμό από τα άλλα δύο.
Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος, γιατί υπάρχει και η άλλη, που δεν την λες τύχη ή ρέντα αλλά ανικανότητα.
Η Ομόνοια έδειξε επαναλαμβανόμενα την ανικανότητα της, να σκοτώσει τα παιχνίδια, όπως κάνουν οι μεγάλες ομάδες με τις μικρές όταν είναι καλύτερες. Όταν δεν μπορείς να σκοράρεις με τόση κατοχή και τόσες φάσεις, δεν μπορεί να είσαι μόνο άτυχος αλλά και ανίκανος.
Ο Λόπες έχασε ευκαιρίες είναι μόνο άτυχος?
Ο Σουάρες μόνος του με τον τερματοφύλακα δεν ήξερε τι να κάνει είναι μόνο άτυχος?
Ο Φαμπρίτσιο στην τελευταία φάση κατέβασε την μπάλα στον αντίπαλο είναι μόνο άτυχος?
Ο Φελχοίζεν δύο εξόδους την μια τραυμάτισε τον Κανού την άλλη ήταν εκτός φάσης και δέχτηκε το γκολ ήταν μόνο άτυχος?
Αυτά και πολλά άλλα δείχνουν ότι δεν είναι μόνο θέμα τύχης είναι και ικανότητας ή ανικανότητας.
Με κάθε τρόπο και για κάθε λόγο η Ομόνοια, η φετινή Ομόνοια σε αυτά τα παιχνίδια έπρεπε να είχε 9 βαθμούς, και ας έχανε με την ΑΕΚ.
Αυτό που έχει κάνει με τις ομάδες που ήρθαν από την Β κατηγορία είναι περίπου << σκότωμα>> της χρονιάς.
