Δεν περίμενε κανένας στην Ομόνοια ότι θα έφευγαν με την ήττα από την Πάφο. Από την μια η ανωτερότητα της Ομόνοια και από την άλλη κάποιος υπερ ενθουσιασμός σε συνδυασμό με την μέτρια εικόνα της ομάδας της Πάφου το παιχνίδι έδινε στους πλειστούς Ομονοιάτες την εντύπωση ότι θα έφευγαν εύκολα νικητές.
Τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Για να λέμε την αλήθεια η ήττα ήταν άδικη για την Ομόνοια, δεν έχασε δηλαδή από κάποιο καλύτερο αντίπαλο, ήταν αυτή που είχε της ευκαιρίες, ήταν αυτή που στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα έδειχνε να είχε το πάνω χέρι, όμως στο ποδόσφαιρο κερδίζει ο ουσιαστικός, καιη Ομόνοια χθες ουσία δεν είχε.
Η χθεσινή ήττα δεν είναι απλά ένα κακό αποτέλεσμα για την Ομόνοια, αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Όλα αυτά που διατυμπανίζει ότι θέλει να κάνει φέτος, να έχει δηλαδή πορεία τίτλου και να γεμίζει τα γήπεδα κλπ προϋποθέτουν κάποια χειροπιαστά αποτελέσματα, και ποια είναι αυτά?
Πρωτίστως η καλή αρχή. Η Ομόνοια είναι μια ομάδα που κουβαλά πολλές παθογένειες πολλά προβλήματα στην ψυχολογία και στην ψυχοσύνθεση της. Για να έχει λοιπόν μια διαφορετική, καλύτερη πορεία από τα τελευταία χρόνια έχει ανάγκη την καλή αρχή, έχει ανάγκη να πιαστεί και να κτίσει ψυχολογία μέσα από τρία τέσσερα καλά αποτελέσματα, το έχουν ανάγκη οι παίκτες της, γιατί αν δεν το κάνουν, θα φορτωθούν πολλοί από αυτούς όπως και οι προκάτοχοι τους τον τίτλο του <<αχάπαρου>>και το άγχος και η αμφισβήτηση δεν θα τους αφήνει να κάνουν και πολλά.
Πρωτάθλημα για την Ομόνοια είναι πρώτα από όλα να μπορεί να κερδίσει όλους τους θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους, να τους αναγκάσει να την σεβαστούν, να μην τους δίνει δικαιόματα να την κοιτάζουν στα μάτια, και δυστυχώς για την Ομόνοια τα τελευταία χρόνια, όλοι μπορούν και το κάνουν. Το ζητούμενο για την Ομόνοια δεν είναι να πάρει βαθμούς στα ντέρμπι, αυτό λογικά θα το κάνει, θα πάρει για διάφορους λόγους κάποιους βαθμούς, το έχει κάνει και σε χειρότερες εκδώσεις της.
Το ζητούμενο για την Ομόνοια είναι η αξιοπιστία στα θεωρητικά μικρά παιχνίδια, και όπως έδειξε χθες βραδύ και πάλι δεν θα την έχει.
Δυστυχώς για την Ομόνοια και τον κόσμο της έμεινε πίσω, οι ανταγωνιστές της δεν είναι αυτή την στιγμή το ΑΠΟΕΛ η ΑΕΚ και ο Απόλλωνας, αυτοί της έχουν ξεφύγει και για να μπορέσει να τους πλησιάσει, όχι να τους ανταγωνιστεί θα πρέπει να μην απολέσει βαθμούς σε μικρά παιχνίδια.
Η Ομόνοια δεν έχει την αίγλη του παρελθόντος και έτσι δύσκολα μπορεί να καλύψει τζάμπα ήττες σε μικρά παιχνίδια.
Κάτι τελευταίο, χθες η Ομόνοια έδειξε πέραν της κακής βραδιάς των πλείστων παιχτών της, και αγωνιστικές αδυναμίες. Μεσοεπιθετικός για να κάνει την ατομική ενέργεια και να μπει κάθετα δεν υπάρχει στο ρόστερ, ο Κανού που είναι καλός ποδοσφαιριστής ,μάλλον 8ρο10ρι είναι.
Ο εκνευρισμός των παικτών της επίσης ήταν χαρακτηριστικός.
Ο Πάμπος Χριστοδούλου είναι καλός προπονητής και η επιλογή του από τις καλύτερες που μπορούσε να κάνει η Ομόνοια, έχει όμως πολλά να κάνει , και να αλλάξει
