Μετά από 44 χρόνια είναι όλοι έτοιμοι να πανηγυρίσουν στη Λεμεσό, όμως θα πρέπει να περιμένουν. Η ΑΕΛ άγγιξε τον τίτλο και αυτό που απομένει είναι να σηκώσει το τρόπαιο, μια διαδικασία η οποία περνά μέσα από δυο βήματα… Αυτά απέναντι στην Ανόρθωση και απέναντι στην Ομόνοια. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα στο «γαλαζοκίτρινο» στρατόπεδο ούτε που θέλουν να σκέφτονται ότι μπορεί να χαθεί αυτός ο τίτλος… 44 χρόνια είναι πάρα πολλά, πολλοί από αυτούς που ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν ήταν αγέννητοι το 1978 και καταλαβαίνει αυτόματα κανείς ότι η δίψα είναι μεγάλη και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο ενόψει και των δυο αναμετρήσεων που ακολουθούν μέχρι και το φινάλε… ότι δεν είναι ώρα για δώρα προς τους αντιπάλους.
Όλα αυτά τα έχουν καταλάβει οι ποδοσφαιριστές και πολύ περισσότερο τη δίψα του κόσμου… δεν έπεφτε καρφίτσα στην ανατολική κερκίδα, το διαπιστώνουν και στο δρόμο και αυτό που πρέπει να κάνουν είναι απλό για να ανταποδώσουν όλη αυτή την αγάπη και να σβήσουν τη δίψα για ένα πρωτάθλημα… να κάνουν ό,τι έκαναν από το ξεκίνημα της χρονιάς μέχρι σήμερα. Αυτό δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση υπερβολή καθώς η ομάδα του Πάμπου Χριστοδούλου ήταν η πιο σταθερή, έδειξε χαρακτήρα στα μεγάλα και μη παιχνίδια και μέσα από ένα μαραθώνιο αγώνων δίκαια βρίσκεται εδώ που βρίσκεται.
