Τρίτη συνεχόμενη χρονιά που η ΑΕΚ τερματίζει στην 2η θέση.
Την πρώτη χρονιά αυτό πανηγυρίστηκε, την δεύτερη όχι και την τρίτη μάλλον απογοήτευση προκάλεσε.
Μέσα από αυτή την διαδρομή σταθερότητας υπάρχουν και τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία, πρέπει να πάρεις τα θετικά και να μάθεις από τα αρνητικά.
Η φετινή χρονιά έχει φέρει απογοήτευση γιατί τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτός ο τίτλος δεν χάθηκε γιατί δεν είχε η ομάδα τις δυνατότητες να τον πάρει αλλά γιατί έκανε λάθη τα όποια εύκολα θα μπορούσε να αποφύγει.
Οι 8 βαθμοί που έχασε με Αναγέννηση ΑΕΖ Δόξα και Άρη, ήταν αυτοί που της στοίχησαν τον τίτλο.
Τα λάθη από όλες τις πλευρές σε εκείνο το τραγικό δίμηνο από, Προπονητή, Τεχνικό Διευθυντή, και παίκτες πληρώθηκε με την απώλεια του πρωταθλήματος.
Όμως είναι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που κρατούν την ομάδα στα ψηλά και τους αξίζουν συγχαρητήρια.
Το να ανταγωνίζεσαι ένα ΑΠΟΕΛ με τον προϋπολογισμό που έχει την εμπειρία την ικανότητα και τον κόσμο δεν είναι εύκολο. Το να τερματίζεις πάνω από ένα Απόλλωνα γεμάτο ποιότητα ενθουσιασμό και κόσμο δεν είναι εύκολο. Το να έχεις αφήσει πίσω την δυναμική ΑΕΛ δεν είναι εύκολο
Το να έχεις ξεπεράσει και να αφήσεις πίσω με τεράστια απόσταση ομάδες με τόση ιστορία και τόσο βαριά φανέλα και τεράστιο κόσμο όπως η Ομόνοια, κατά κύριο λόγο, αλλά και η Ανόρθωση δεν είναι εύκολο.
Η 2η θέση δεν είναι για πανηγυρισμούς σίγουρα, οι συνθήκες όμως ωριμάζουν.
Οι εμπειρίες όμως είναι μεγαλύτερες κάθε χρόνο, το βάρος της φανέλας μεγαλώνει, το εκτόπισμα της ομάδας μεγαλώνει, οι αντίπαλοι σε βλέπουν με <<ανησυχία>>, οι διαιτητές σε σέβονται περισσότερο, ο κόσμος γίνεται περισσότερος και πιο απαιτητικός, και αν όλα αυτά συνεχιστούν είναι μαθηματική εξίσωση η επιτυχία.
