Για την ΑΕΚ του Μπάγιεβιτς και για πολλά άλλα μίλησε σε Ελλαδίτες δημοσιογράφους ο Αλέκος Αλεξανδρής και έδωσε την εικόνα της μεγάλη ομάδας που υπήρχε τότε στην Νέα Φιλαδέλφεια.
Απόσπασμα άπο όσα είπε
Αν δείτε το ρόστερ της ΑΕΚ εκείνη την εποχή, δεν ήταν εντυπωσιακό. Δεν είχαμε τοπ ποδοσφαιριστές. Είχαμε τρεις πολύ καλούς ξένους. Τον Σαβέβσκι, τον Σαμπανάζοβιτς και τον Σλίσκοβιτς.
Όμως, είχαμε πολλά νέα παιδιά, τα οποία ήταν ομάδα, ήταν οικογένεια.
Πιστεύω πως ο Μπάγεβιτς, επειδή είχε περάσει κι ως παίκτης απ' την ΑΕΚ, γνώριζε τη νοοτροπία του Έλληνα και ήξερε τι πρέπει να απομονώσει.
Δηλαδή, μας είχε καταστήσει σαφές πως για αγωνιστικά θέματα θα μιλάμε μόνο μαζί του ή με τον Ραβούση.
Δεν άφηνε κανέναν τρίτο να ενοχλεί τους παίκτες. Είχε βάλει νόμους και εμείς ήμασταν επικεντρωμένοι μόνο στη δουλειά μας. Δεν ασχολούμασταν με κάτι άλλο.
Είχε βρει, μέσω της Αγγελικής (σ.σ. Αρκάδη) τον τρόπο να χειρίζεται σωστά και τους δημοσιογράφους. Φανταστείτε, οι Γενεράκης, Καρράς και Μελισσανίδης που ήταν πρόεδροι κατά σειρά στην ΑΕΚ απ’ το 1991 έως το 1994, δεν έμπαιναν καν στα αποδυτήρια.
Με τους προέδρους μιλούσαμε μόνο σε γιορτές ή ταξίδια. Στα αποδυτήρια δεν τους είδαμε ποτέ.
Σε οργανωτικά θέμα και στον τρόπο λειτουργίας της ομάδας, ο Μπάγεβιτς είχε καθοριστική συμβολή. Για παράδειγμα, το 1994, όταν πήγα στον Ολυμπιακό ήταν εντελώς διαφορετικό το κλίμα. Ο καθένας έμπαινε στα αποδυτήρια, ο καθένας μού έλεγε το μακρύ του και το κοντό του. Οι δημοσιογράφοι έφταναν μία ‘ανάσα’ απ’ τα αποδυτήρια κι έπιαναν τους παίκτες. Εγώ είχα συνηθίσει τελείως διαφορετικά
Θυμάμαι πως παίζαμε με τον Απόλλωνα, την Ξάνθη και το γήπεδο ήταν γεμάτο με 30.000 κόσμο. Δεν ήταν όλοι ΑΕΚτζήδες. Ήταν απ’ όλες τις ομάδες.
Υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων που λένε πως πήγαιναν στο γήπεδο ανεξαρτήτως ομάδας, επειδή ήθελαν να δουν ωραίο θέαμα.
Η ΑΕΚ έπαιζε ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο απ’ τις υπόλοιπες ομάδες, το οποίο άρεσε στον κόσμο.
