Η βαριά ήττα της Ομόνοιας από την ΑΕΚ σίγουρα στενοχώρησε τους φίλους της, δεν νομίζω όμως να ήταν και μεγάλη έκπληξη για πολλούς από αυτούς.
Η Ομόνοια από την αρχή της χρονιάς δείχνει τα μεγάλα της προβλήματα, τις τεράστιες αμυντικές της αδυναμίες, και την αναξιοπιστία της.
Δυστυχώς για αυτήν, η πάλε ποτέ κραταιά ομάδα με τα προβλήματα που αντιμετώπισε τα προηγούμενα χρόνια και την ταλαιπωρούν ακόμη, και με τους δικούς της λάθος χειρισμούς είναι απλά πλέον μια μέτρια ομάδα. Η 5η σε δύναμη του πρωταθλήματος. Μόνο ο κόσμος της την κάνει να δείχνει κάποιες φορές μεγάλη.
Κανείς δεν είχε απαιτήσει από την Ομόνοια να πάρει πρωτάθλημα, απλά αντιλαμβανόμενοι τα στενά οικονομικά της πλαίσια, η απαίτηση του κόσμου της ήταν μια καλή ομάδα, οργανωμένη που να μπορεί εκμεταλλευόμενη τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα της, να είναι ανταγωνιστική και όσο το δυνατό αξιόπιστη.
Έχω την άποψη λοιπόν ότι στην Ομόνοια τα μπέρδεψαν κάπως τα πράγματα από πέρσι και δεν ξέρουν πώς να τα ξεμπερδέψουν.
Η απαίτηση του κόσμου, που έφτανε σε μανία για πρόσληψη τεχνικού διευθυντή, οδήγησε πέρσι την << προηγούμενη>> διοίκηση , με πρόεδρο τον καθ όλα σεβαστό κύριο Δώρο Σεραφείμ στην πρόσληψη σε αυτό το πόστο του Νίκου Νταμπίζα.
Προσωπικά θεωρώ ως λανθασμένη την ενέργεια του απερχόμενου προέδρου να δεσμεύσει το πλάνο του επόμενου, έστω και αν τελικά η διοίκηση είναι σχεδόν η ίδια, και θεωρώ ως απλή δικαιολογία το ότι οι εκλογές ήταν σε μεταγενέστερο στάδιο και έτσι η καθυστέρηση σε αυτή την απόφαση θα έπαιρνε πίσω τον προγραμματισμό.
Μια νέα διοίκηση πρέπει να έχει την απόλυτη ευθύνη για το ποιον θα εμπιστευτεί για τον σχεδιασμό μιας ομάδας.
Ο κύριος Νταμπίζας από την πρώτη στιγμή, και με όλο το σεβασμό στην πορεία του, χωρίς να έχει και το μεγαλύτερο εκτόπισμα, έγινε το απόλυτο αφεντικό, με πρώτο αποτέλεσμα την φυγή ενός καλού προπονητή του κυρίου Μιλόγιεβιτς.
Η διοίκηση του έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη , και αυτό από την στιγμή που επέλεξε αυτό το μοντέλο για να λέμε την αλήθεια, ήταν και το σωστό.
Αφού έψαξε για προπονητή, επέλεξε κάποιον που θα δεχόταν να είναι σε δεύτερο ρόλο, γιατί έτσι είναι ο κύριος Κάρβερ. Αφεντικό της ομάδας είναι ο Νταμπίζας.
Η χρονιά δεν άρχισε καλά, κακός προγραμματισμός και ελλειπής, αδυναμίες εμφανέστατες στον πάγκο με το καλημέρα, και αποκλεισμός, πρόωρος από την Ευρώπη.
Ο Νίκος Νταμπίζας ακλόνητος, έπεισε το συμβούλιο με τις δικαιολογίες που έδωσε και έβγαλε καθαρό τον προπονητή του.
Αρχίζει το πρωτάθλημα. Προβληματικές εμφανίσεις άμυνα για γέλια. Ο Νίκος Νταμπίζας ακλόνητος πείθει πάλι το συμβούλιο με τις δικαιολογίες του, οι ευθύνες δεν είναι στο σχεδιασμό και στον προπονητή του και η ομάδα συνεχίζει.
Κάνει, ένα δύο καλά παιχνίδια, με τον περιβόητο ρόμβο και ο Νίκος Νταμπίζας κερδίζει πόντους, και είναι και στην από πάνω, απολαμβάνοντας και τα μπράβο για τον κύριο Κέρβερ.
Γρήγορα όμως έρχονται και πάλι τα δύσκολα και οι ήττες στα ντέρμπι. Οι ευθύνες μετακινούνται αλλού( διαιτησίες) ο κύριος Νταμπίζας βολεύεται με αυτό, και μαζί βολεύει και το προπονητή του.
Νάσου όμως ξανά τα ίδια θέματα, η κακή εικόνα τα πολλά γκολ που δέχεται η ομάδα και τα λόγια να στερεύουν, να δυσκολεύεσαι πλέον να ρίξεις ευθύνες αλλού
Για εμένα η άποψη που είχα αρχικά, απλά με την πάροδο του χρόνου ισχυροποιήθηκε. Ο κύριος Κάρβερ είναι ένας αδύνατος προπονητής, αυτό το έδειξε από την πρώτη στιγμή που ήρθε, όση πίστωση και να του δώσουν δεν θα γίνει ο μεγάλος προπονητής όπως δεν ήταν σε καμία στιγμή στην όποια <<καριέρα>> του. Δεν λέω ότι η Ομόνοια με άλλο προπονητή θα έπαιρνε το πρωτάθλημα, ισχυρίζομαι όμως ότι πολύ δύσκολα θα πήγαινε χειρότερα από ότι με τον Κάρβερ.
Πρώτα από όλα το ότι έχει καταφέρει να μην έχει αντιληφθεί ακόμη, ότι ο Χριστοφή, είναι ο καλύτερος του παίκτης, και από αυτόν πρέπει να αρχίζει η εντεκάδα, κάνει αυτομάτως την παραδοχή του ως καλού προπονητή, δύσκολη.
Η στελέχωση του ρόστερ, με ελάχιστους κεντρικούς αμυντικούς, με πολλά αριστερά μπάκ, με ένα και μοναδικό επιτελικό μέσο, από την στιγμή που την δέχεται, είναι δική του ευθύνη.
Το ότι δεν έχει ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο και αλλάζει αγωνιστικές συμπεριφορές όχι μόνο σε σχήμα 4-4-2 η 4-3-3 είναι επίσης κάτι που προβληματίζει.
Η αμυντική συμπεριφορά της ομάδας με τα 34 γκολ παθητικό, η χειρότερη στην ιστορία της δεν μπορεί να μην χρεώνεται και σε αυτόν.
Ο περιβόητος ρόμβος που εφαρμόζει κυρίως για να χωρέσει και τους δύο επιθετικούς και τον <<αναντικατάστατο >> και ως επί το πλείστον μέτριο Κλέιτον στην ομάδα, είναι άξιο απορίας πως δεν αντιλαμβάνεται πόσο ευάλωτη κάνει την ομάδα του, κυρίως στα άκρα και επιθετικά και αμυντικά.
Το ότι σε πάρα πολλά παιχνίδια η ομάδα του δεν μπαίνει έτοιμη στο γήπεδο είναι και αυτό μεγάλη ευθύνη δική του. Θυμηθείτε πόσα παιχνίδια ήταν προβληματική στα αρχικά τους στάδια, ντέρμπι και μη.
Θα μπορούσαν να λεχθούν και πολλά άλλα και για την διαχείριση του υλικού, και για την ετοιμότητα παικτών και πολλά άλλα
Όσοι τον γνωρίζουν μιλούν για ένα κύριο με την σημασία της λέξης. Ένα άνθρωπο που αγαπά το ποδόσφαιρο και που θέλει να το απολαμβάνει. Όμως δυστυχώς για αυτόν, στο σανίδι δεν μπόρεσε να κερδίσει το χειροκρότημα, στο γήπεδο δεν κατάφερε να κερδίσει τα μπράβο και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ίσως να μην του βγήκε το δικό μας ποδόσφαιρο, ίσως να μην του έκατσε το μοντέλο του διευθυντή Νταμπίζα.
Η διοίκηση εγκλωβισμένη στο μοντέλο του τεχνικού διευθυντή δεν μπορούσε να τον διώξει γιατί αυτό θα σήμαινε ήττα του Νταμπίζα ο οποίος τον στήριζε. Έτσι ενώ η αδυναμία στον πάγκο φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού, είναι δεμένα τα χέρια της διοίκησης, αφού πάνω από όλα είναι για αυτήν είναι το περιβόητο μοντέλο, που πρέπει να πάρει πίστωση χρόνου.
Όμως δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα, υπάρχουν πράγματα που στην θεωρία είναι σωστά, στην πράξη όμως δεν σου βγαίνουν και εκεί θα πρέπει να αναπροσαρμόσεις τα πλάνα σου, αυτό φαίνεται ότι η διοίκησης της Ομόνοιας δεν το θέλει ή δεν μπορεί να το κάνει.
Έχουμε λοιπόν ένα αδύνατο προπονητή που πληρώνει και τα δικά του λάθη, αλλά και τις επιλογές του πολύ δυνατού, και με πολύ πειθώ τεχνικού διευθυντή. Έχουμε και μια διοίκηση που είναι εγκλωβισμένη στο περιβόητο πλάνο αλλά και που δεν έχει το μεγάλο ανάστημα για να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.
Α και για να μην ξεχνιόμαστε, έχουμε και μια ομάδα που έχει ποιότητα που έχει δυνατότητες, δεν έχει όμως την ικανότητα να περιορίζει τις αδυναμίες της και έτσι δεν μπορεί να πάει πουθενά.
Έχουμε και ένα κόσμο, για εμένα τον πιο πιστό, που πλέον δεν μπορεί ούτε να νιώσει το συναίσθημα της στεναχώριας, αφού αυτό του έγινε συνήθεια.
Αυτή είναι για εμένα η κατάσταση της Ομόνοιας, παρακολουθώντας από μακριά την πορεία της
