Η εικόνα της Ομόνοιας είναι μια καλής ομάδας αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Είναι ένα οργανωμένο σύνολο με ξεκάθαρο αγωνιστικό προσανατολισμό αρκετά πειθαρχημένο και ισορροπημένο. Μάλιστα το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι χωρίς το μεγάλο ρόστερ έχει να καλύψει και σημαντικές απουσίες.
Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα φιλολογικά και πάμε στα πρακτικά. Και τα πρακτικά που κρατά κάποιος είναι τα αποτελέσματα και η συγκομιδή, που δεν είναι και η καλύτερη για την ομάδα.
Η Ομόνοια είναι Ομόνοια και αυτό της επιβάλλει να έχει πάντα τη νίκη ως στόχο σε κάθε παιχνίδι, αυτό θέλει η ιστορία της, αυτό θέλει η φανέλα της αυτό θέλει ο κόσμος της, ανεξάρτητα με ποια προβλήματα έχει και ποιοι παίκτες την αποτελούν.
Σε όλα τα παιχνίδι όπου έχασε βαθμούς η Ομόνοια μπήκε στο γήπεδο με αυτό τον ξεκάθαρο στόχο, είμαι η Ομόνοια και θέλω ορθόδοξα να παίξω και να κερδίσω. Το ερώτημα όμως είναι γιατί μετρά ήδη δύο ήττες μέσα στην Λεμεσό με Απόλλωνα και Αελ, σε δύο ντέρμπι που δεν ήταν χειρότερη από τους αντιπάλους της?
Η απάντηση για εμάς είναι απλή. Όλα όσα πρέπει να έχει μια ομάδα για να την λες μεγάλη, η Ομόνοια σε πολύ μεγάλο βαθμό τα έχει. Υπάρχουν όμως κάποιες μικρές λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με διαχείριση στιγμών μέσα στο παιχνίδι, που έχουν οι χορτασμένες ομάδες που δεν τις έχει η Ομόνοια, δηλαδή στις καλές μου μέρες σκοτώνω το παιχνίδι όταν μου δοθεί η ευκαιρία, και γλυτώνω τις λίγες στιγμές που θα κάνω το λάθος.
Αυτό δεν είναι κάτι απλό αλλά μπορούν να το κάνουν οι μεγάλες ομάδες και και κυρίως οι χορτασμένες και με γεμάτες προσωπικότητες ομάδες.
