Ο Eder, η αλλαγή του Santos, μίλησε τελευταίος και κέρδισε γιά την Πορτογαλία το Euro με ένα εξαιρετικό γκολ στην παράταση, ενώ ο Ronaldo είχε αποχωρήσει τραυματισμένος και δακρυσμένος στο ημίχρονο. Τι εξέλιξη!
Η Γαλλία έχασε τη μεγάλη της ευκαιρία, μέσα στο Παρίσι, μπροστά στον κόσμο της, που δεν μπορούσε να το πιστέψει ότι χάθηκε αυτός ο τελικός, από μιά ομάδα που ποτέ δεν κέρδισε κάτι, που τερμάτισε τρίτη στον όμιλο της, που προχωρούσε χωρίς να κερδίζει στα 90', που έπαιζε ένα μέτριο, άχρωμο ποδοσφαιρο, που δεν δέχτηκε ούτε ένα γκολ από την καλύτερη επίθεση του τουρνουά σε 120' και είχε την ατυχία να χάσει πολύ νωρίς τον απόλυτο star της!
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο! Να χάνει το φαβορί στη χώρα του από ένα γκολ ενός επιθετικού που έπαιξε 200 περίπου λεπτά στη Swansea την τελευταία περίοδο και που πέρασε στο γήπεδο στο δεύτερο ημίχρονο, ως αλλαγή του ανατέλλοντος, 18χρονου αστέρα Sanches. Του πιό νεαρού παίκτη που έπαιξε ποτέ σε τελικό Euro.
O Eder, με καταγωγή από τη Γουινέα, δικαίωσε τον Santos. Αυτό τον αθόρυβο, μετριοπαθή και έξυπνο προπονητή, που κάτι ήξερε με την αλλαγή που έκανε και που δεν έχασε ούτε ένα από τα 14 επίσημα παιχνίδια της Πορτογαλίας από τότε που την ανέλαβε!
Τον Santos που πρόσφερε τόσα πολλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα στην εθνική ομάδα, μη χάνοντας ποτέ την ευκαιρία να μιλά γιά την Ελλάδα εκεί στη Γαλλία και να ευχαριστεί στα ελληνικά τους Έλληνες που τον υποστήριζαν σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά. Η πρώτη κατάκτηση τίτλου από την Πορτογαλία, ήταν μιά επιβράβευση της σοβαρότητας, της μετριοπάθειας και της διορατικότητας του στην πολύχρονη ποδοσφαιρική του καριέρα. Δώδεκα χρόνια μετά την ήττα της Πορτογαλίας στον τελικό της Λισαβώνας από την Ελλάδα, ήρθε επιτέλους γιά την αξιόλογή αυτή ποδοσφαιρική σχολή, η ώρα να πανηγυρίσει με τη ψυχή της ένα τρόπαιο, κι ας έλεγαν ειδήμονες και μή, ότι ο Santos παίζει αμυντικά, παίζει συντηρητικά και ότι αδικεί το ταλέντο των παικτών του. Τίποτα απ'όλα αυτά.
Ο Santos έπαιζε αποτελεσματικά. Δεν κέρδιζε, αλλά και ούτε έχανε. Άρχισε να κερδίζει την ώρα που έπρεπε.
Ο ψεσινός του θρίαμβος ήταν η απάντηση του προπονητή της τακτικής. Η Πορτογαλία, χωρίς τον Ronaldo, νίκησε στον τελικό τη Γαλλία, χωρίς αστέρες, με νέους παίκτες που προώθησε ο ίδιος και το χάρηκε αφάνταστα.
Ο Ronaldo πριν 12 μέσα στο Ντα Λους, ήταν στην αρχή της καριέρας του και είχε δίπλα του παίκτες της κλάσης ενός Figo, ενός Rui Costa. Και όμως έχασε, κλαίοντας πικρά. Όπως ακριβώς έκλαψε ψές, όταν αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει. Φοβήθηκε πως θα έχανε την τελευταία του ευκαιρία να κατακτήσει ένα τρόπαιο με την εθνική.
Η πεταλουδίτσα όμως που τρεμόπαιζε στη βλεφαρίδα του, όταν ήταν κάτω, ανήμπορος να συνεχίσει, αποδείχτηκε συμβολική. Οι συμπαίκτες του έδωσαν στον αρχηγό τους αυτό που έλειπε από την πλούσια τροπαιοθήκη του. Ο ίδιος στάθηκε δίπλα τους στην παράταση και τελικά σήκωσε το κύπελο, πάλι δακρύζοντας από την απέραντη ευτυχία που ένιωθε εκείνες τις φανταστικές στιγμές. Η συγκίνηση του Ronaldo ήταν ασυγκράτητη, όπως και του συμπαίκτη του Πέπε. Μαζί οι δυό τους σήκωσαν τον Μάιο το τρόπαιο του Champions League! Τι πιό ονειρεμένο, υπέροχο, ασύγκριτο, ως ποδοσφαιρικό επίτευγμα!
Η Γαλλία δεν μπόρεσε στην πιό κρισιμη και καθοριστική μάχη να σκοράρει έστω και μιά φορά, χάνοντας γιά πρώτη και τελευταία φορά. Ο Deschamps είδε τα όνειρα του να γκρεμμίζονται, όταν ο Eder έκανε το σουτ της ζωής του και ο Lloris έπεφτε προς την πορεία της μπάλας, αλλά μάταια. Θα μπορούσε φυσικά να προηγηθεί η ομάδα του με τον Griezmann, τον Sissoko και κυρίως στο δοκάρι του Gignac, αλλά το γκολ δεν ήρθε ποτέ.
Ακόμα και ο πύργος του Άιφελ θα δάκρυσε με το σφύριγμα της λήξης, όπως θα δάκρυσαν εκατομμύρια Γάλλοι. Όμως, που ήταν ο Pogba που λεγεται πως θα είναι η πιό ακριβή ματαγραφή όλων των εποχών, με τα 120 εκατομμύρια που είναι πρόθυμη να πληρώσει η Μαντσεστερ Γιουνάιτεντ γι'αυτόν! Δεν ήταν αυτός που θάπρεπε στον τελικό, όπως δεν ήταν και στο μεγαλύτερο διάστημα του ημιτελικού, παίζοντας πολύ πίσω, γιά να πάρει τη θέση του επιθετικού χαφ ο Griezmann, όπως ήθελε ο Deschamps. Ίσως ήταν ένα λάθος.
Ο Pogba δεν φάνηκε σχεδόν καθόλου επιθετικά, ενώ ο Griezmann φάνηκε απειλητικός σε δυό κεφαλιές του. Στην πρώτη, στην αρχή του αγώνα, ο Patricio έκανε μάλλον την απόκρουση του αγώνα. Λάθος ίσως να ήταν και η αλλαγή του Payet, που μπορεί με μιά ασσιτ του, με ένα σουτ του και με τα κτυπήματα του στα φάουλ και στα κόρνερ, να ήταν πολύτιμος μέχρι το τέλος. Αλλά αυτά είναι θεωρίες και κριτική εκ των υστέρων. Αν έμπαινε το δοκάρι του Gignac, τώρα θα μιλούσαμε ίσως γιά την τρίτη κατάκτηση Euro από τη Γαλλία.
Ας μη ξεχνούμε όμως, ότι μετά το γαλλικό δοκάρι, υπήρξε και πορτογαλικό. Ο τελικός κρίθηκε σε δυο-τρεις φάσεις. Δεν συνηθίζω να χαρακτηρίζω δίκαιη ή άδικη μιά νίκη. Απλώς θα πω πως τον τελικό θα μπορούσαν να τον κερδίσουν και οι δυό ομάδες, συμφωνα με αυτά που κατάθεσαν στο γήπεδο.
Όμως, θα χαρακτήριζα ασφαλώς, αληθινό άθλο τη νίκη της Πορτογαλίας, χωρίς μάλιστα τον αρχηγό της και φυσικό της ηγέτη. Τον Cristiano Ronaldo. Ένα από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών!
