Στάδιο Νταλούζ της Λισσαβώνας, 4 Ιουλίου 2004, ώρα 10 το βράδυ. Πορτογαλία- Ελλάδα στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Ο Εθνικός ύμνος ακούγεται από τα στόματα 20 και πλέον χιλιάδων Ελλήνων σ 'ολόκληρο τον κόσμο.
Έλληνες ομογενείς από όλη την Ευρώπη, την Αμερική την Αυστραλία. Έλληνες από την πατρίδα, Έλληνες παντού, κερδίζουν την πρώτη μάχη του τελικού. Νικούν κατά κράτος τους οικοδεσπότες Πορτογάλους, και στέλνουν το μήνυμα της ιστορικής επιτυχίας, πριν ακόμα αυτή γίνει πραγματικότητα.
Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Καψής, Δέλλας, Μπασινάς, Κατσουράνης, Ζαγοράκης, Γιαννακόπουλος, Βρύζας , Χαριστέας, με τις οδηγίες του σοφού ηγέτη Οτο Ρεχάγκιελ, αντέχουν αρχικά στην πίεση των Πορτογάλων.
Απαντούν στο 57. Ο Άγγελος της Ελλάδας σηκώνει στην πλάτη του ολόκληρο το Έθνος. Παραλήρημα - Δάκρυα χαράς. Η Ελλάδα προηγείται με 1-0 της Πορτογαλίας στον τελικό
Ο τελικός τελειώνει. Οι Έλληνες κλαίνε και πανηγυρίζουν στο γήπεδο, στην πατρίδα, στις πλατείες, στα καφενεία, στα χωριά, στην Κύπρο, σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει Ελληνισμός......
Και η κορυφαία, η ιστορική, η συγκινητική, η ανεπανάληπτη στιγμή φτάνει ......
Ο Ζαγοράκης σηκώνει ψηλά το τρόπαιο. Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Έχουν περάσει ήδη 12 χρόνια από αυτό το ανεπανάληπτο θρίαμβο.
