Κανένας πιά δεν θα θεωρεί την Ουαλλία ως ομάδα του ενός παίκτη, μετά απ' αυτό. Ο Γκάρεθ Μπέιλ ήταν ένας απ' όλους στη μεγάλη νύχτα. Τη μεγαλύτερη νύχτα στην ιστορία του Ουαλλικού ποδοσφαίρου! Και ο Μπέιλ, που δεν σκόραρε, είναι ασφαλώς ευτυχισμένος όπως ήλθαν έτσι τα πράγματα.
Η τεράστια νίκη δεν ήταν γι'αυτόν. Ήταν μιά νίκη γιά όλους. Ήταν γιά τον Ρόμπσον-Κανού, τον στράικερ που δεν θεωρήθηκε τόσο καλός γιά την Ρέντιγκ, που σημείωσε όμως ένα από τα ωραιότερα τέρματα του τουρνουά, φέρνοντας στο γήπεδο το πνεύμα του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ, με τον τρόπο που ντρίμπλαρε και άδειασε τρείς αμυντικούς!
Ήταν γιά τον Σαμ Βόουκς, που δεν πέτυχε ένα ανταγωνιστικό γκολ από το 2008, αλλά σφράγισε τη νίκη με μιά δύσκολη και θεαματική κεφαλιά, νικώντας στον αέρα τα δυό σέντερ μπακς της Ουαλλίας και το πάθος του να δείξει εμφατικά την παρουσία του στο πιό μεγάλο παιχνίδι της ζωής του.
Ήταν και γιά τον Άαρον Ράμσι, που αναμφισβήτητα έπαιξε το καλύτερο παιχνίδι γιά τη χώρα του, αλλά θα απουσιάσει από τον ημιτελικό εναντίον της Πορτογαλίας, με τη δεύτερη κάρτα που δέχτηκε, γιά χέρι. Μιά τεράστια απώλεια!
Και ασφαλώς ήταν γιά τον μάνατζερ Κρις Κόλμαν, που καθοδήγησε την ομάδα του από πλευράς τακτικής και ψυχολογίας, όπως κανένας άλλος στο τουρνουά. Δούλεψε με υλικό που θεωρείτο ως κατώτερης τάξης και το μετέτρεψε σε χρυσό.
Στην κατάταξη της ΦΙΦΑ, το Βέλγιο είναι δεύτερο μετά την Αργεντινή και στο Euro ισοβαθμούσε στη δεύτερη θέση. Είναι ο Κόλμαν που έκανε σχεδόν το αδύνατο, περνώντας και από το Βέλγιο και έχοντας τώρα μπροστά του την Πορτογαλία, σ'ένα ημιτέλικό που κανένας δεν περίμενε να έρθει και θα είναι ένας αγώνας φωτιά!
Ο Ράμσι ήταν ο παίκτης του αγώνα, με την όλη παρουσία του και τις δυό ασσίστ και σε μερικά παιχνίδια σκέπασε τον Μπέιλ, όπως ακριβώς έκανε και ψες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν απογοητευτικος. Κάθε άλλο.. Μαρκαρίστηκε στενά και με τα τρεξίματα του άφησε χώρους στους άλλους και έδωσε μιά υπεροπλία στην Ουαλλία στο κέντρο. Εκεί κρίθηκε σ'ένα μεγάλο ποσοστό ο αγώνας.
Το Βέλγιο εγκλωβίστηκε και πιάστηκε στην κεντροαμυντική παγίδα των Ουαλλών. Ο Αζάρ έμοιαζε με ένα παίκτη που απεγνωσμένα προσπαθούσε να βρεί κενούς χώρους. Το ίδιο και ο Ντε Μπρούνι. Το γκολ του Νάινγκολαν έδωσε απλώς το προβάδισμα και μια ψευδαίσθηση στο Βέλγιο γιά ένα εύκολο βράδυ.
Ο Βίλμοτς είδε και πάλι την ομάδα του να αποκλείεται στα προημιτελικά, όπως στο ΠΚ της Βραζιλίας. Και σίγουρα τα ψωμιά του έχουν τελειώσει στην εθνική. Αυτό το Euro, με τις εκπλήξεις του, έχει αποδειχθεί και προπονητοφάγο.
