Ένα γκολ οφσάιντ και δυό πέναλτι στο οριζόντιο και κάθετο δοκάρι. Αυτά βασικά έκριναν τον τελικό του Μιλάνου. Είναι αυτό που λέμε ότι ένας τελικός θα κριθεί στις λεπτομέρειες. Ανεξάρτητα αν η ελαφρώς καλύτερη ομάδα έχασε γιά τρίτη φορά σε τελικό. Το 1974 ο Ζβαντσεμπεργκ της Μπάγερν ισοφάρισε στο τελευταίο λεπτό και στον επαναλήπτικό η Αθλέτικο έχασε 4-1. Πριν δυό χρόνια, ο Ράμος ισοφάρισε πάλι στο τελευταίο λεπτο και στην παράταση η Αθλέτικο έχασε από τη Ρεάλ με το ίδιο σκορ 4-1! Χθες το βράδυ του τελικού ήταν ακόμα πιό πικρό. Ο Σιμεόνε, οι παίκτες του και οι οπαδοί της ομάδας έκλαψαν δικαιολογημένα, την ίδια ώρα που ο Ζιντάν πανηγύριζε το ενδέκατο κύπελο που σήκωσαν πέντε φορές ο Ντι Στέφανο και ο Πούσκας και τωρα, γιά μιά ακόμα φορά ο Ρονάλντο. Ο Ζιντάν, μετά την κεφαλιά στον Ματεράτσι και το άδοξο τέλος του ως ποδοσφαιριστής, ψες...επανήλθε δριμύτερος και έγινε ο έβδομος που κατέκτησε το Champions League και ως ποδοσφαιριστής και ως προπονητής! Την ίδια ώρα που ο Σιμεόνε έμενε γιά δεύτερη φορά με άδεια χέρια. Το ποδόσφαιρο ήταν και θα παραμείνει πολλές φορές άδικο. Αλλά γι'αυτό θα είναι πάντα τόσο ελκυστικό, τόσο μαγευτικό!
