Όταν η Λέστερ νίκησε τη Μάντσεστερ Σίτι 3-1 το Φεβρουάριο- και έπεισε όλους ότι μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο- είχε 36.1% κατοχή και 64% συμπληρωμένες πάσες.
Πριν επικρατούσε η άποψη, με τις επιτυχίες της Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα, ότι η κατοχή ήταν το κλειδί. Ο Γιόχαν Κρόιφ δήλωνε ότι, αν έχεις την κατοχή της μπάλας, ο αντίπαλος δεν μπορεί να σκοράρει. Κράτα δική σου την μπάλα, πάσα, πάσα, πάσα, κλείσε τον αντίπαλο στα καρέ του και βρές τον χώρο γιά να κτυπήσεις. Αυτό έκαναν οι καλύτερες ομάδες, κερδίζοντας τίτλους. Η απόλυτη κυριαρχία του passing game. Φάνηκε καθαρά πως το ποδόσφαιρο μπήκε σε μιά νέα εποχή.
Η αλήθεια, όμως, είναι πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να παίξεις ποδόσφαιρο και όλες οι χώρες προσαρμόζουν τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά στα νέα δεδομένα. Όπως, για παράδειγμα, έκανε η Βραζιλία της δεκαετίας του '70 και '80, με την αλλαγή της προς ένα πιο δυνατό ποδόσφαιρο, που προσαρμόστηκε στο ευρωπαϊκό, με αρκετή επιτυχία.
Μετά την κατοχή της Μπαρτσελόνα, ήρθε η αντίθεση του Μουρίνιο με τη μη-κατοχή της Ίντερ, που έφερε τον αποκλεισμό της Μπάρτσα με 81% κατοχή στον ημιτελικό του Champions League το 2010, μέσα στο Camp Nou! Τώρα το ευρωπαικό ποδόσφαιρο κοιτάζει προς μια σύνθεση, προς ένα τρόπο παιχνιδιού που να βασίζεται στο σκληρό pressing και στη γρήγορη αντεπίθεση. Ακόμα και η Μπαρτσελόνα άρχισε, ως ένα βαθμό, να το κάνει.
Η Λέστερ, μια μικρότερης εμβέλειας ομάδα, βασίζεται πλήρως σ´αυτό. Ο μέσος όρος της κατοχής της ήταν 43.7%, που είναι ο τρίτος χαμηλότερος στην Premier League. Οι συμπληρωμένες πάσες ήταν 69.3%, που δεν είναι το χαμηλότερο στο αγγλικό πρωτάθλημα, αλλά το πέμπτο χαμηλότερο από οποιαδήποτε ομάδα των 5 καλύτερων πρωταθλημάτων της Ευρώπης!
Το χαμηλό ποσοστό στις συμπληρωμένες πάσες της Λέστερ, δεν οφείλεται σε τεχνική αδυναμία, αλλά στον τρόπο που παίζει. Το πλάνο παιχνιδιού της είναι σχετικά απλό. Μένει βαθιά πίσω και περιμένει την ευκαιρία να κάνει την αντεπίθεση της.
Συνήθως 10 παίκτες είναι πίσω από την μπάλα και όταν την κερδίζουν, κινούνται μπροστά με ταχύτητα, πότε τρέχοντας με την μπάλα, όπως κάνουν συχνά οι Μάρες και Καντέ, και πιο συχνά στέλλοντας γρήγορες πάσες στο Βάρντι, που στα δυο τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί πολύ στις έξυπνες κινήσεις.
Αυτές οι πάσες δίνουν την ευκαιρία στο Βάρντι να κινηθεί με ταχύτητα εναντίον του τερματοφύλακα ή να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο ένα αμυντικό. Μ'αυτές, όμως, υπάρχει το ρίσκο να χαθεί η κατοχή. Ένα ρίσκο που έχει αποδειχθεί πως η Λέστερ άξιζε να το παίρνει.
Η άνοδος και η επιτυχία της είναι ασφαλώς πρωτοφανής και μια σπάνια περίπτωση μιας ομάδας που βρέθηκε στη φόρμα της ζωής της. Και θα πρέπει να επισημανθεί το γεγονός ότι η Λέστερ είχε το όφελος από την αντιμετώπιση που έτυχε από τις μεγάλες ομάδες που κάθε άλλο παρά έλαβαν σοβαρά υπόψη τις δυνατότητες της. Ταυτόχρονα η Λέστερ έδωσε ελπίδες σε μικρότερες ομάδες, δείχνοντας ότι με το να έχεις παίκτες με μεγάλα ονόματα και ακριβά συμβόλαια, δεν είναι ο μόνος τρόπος επιτυχιας στο ποδοσφαιρο.
Μερικές φορές, όταν έχεις χαμηλών τόνων, αλλά ικανούς παίκτες, που δουλεύουν σ'ένα σύστημα που τους βγάζει τον καλύτερο τους εαυτό, αυτό ακριβώς είναι αρκετό ακόμα και γιά την πιό μεγάλη επιτυχία. Ο Ρανιέρι και οι παίκτες του εξέπληξαν με το δικό τους μοναδικό τρόπο όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο! Ένα τεράστιο "μπράβο" τους αξίζει!
