Χάσαμε την ευκαιρία. Πολύ περισσότερο, αφού προηγηθήκαμε 2-1, ανατρέποντας το πρώτο γκολ των Βόσνιων. Κι'ενώ έμεναν δυό λεπτά να αποσυρθούμε στα αποδυτήρια, βρήκαμε τον τρόπο να μας ισοφαρίσουν! Μόλις έγινε το 2-1, λες και δεν πέρασε ποτέ απ'το μυαλό μας ότι θα δεχόμαστε γκολ πριν τη λήξη του ημιχρόνου.
Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι στην τελευταία έπιθεση των αφηνιασμένων Βοσνίων, κάναμε τη μεγαλύτερη γκάφα, αφήνοντας εντελώς μόνο δεξιά στην περιοχή τον σκόρερ του πρώτου τέρματος Μεντουνιάνιν που πλάσαρε ανενόχλητος τον Γιωργαλλίδη.
Ο Μπέκοβιτς είχε κάνει προηγουμένως τη δική του γκάφα στο σουτ του Εφραιμ, γιά να σκοράρει εύκολα ο Χαραλαμπίδης και στη συνέχεια ήρθε το γκολ του Μυτίδη που τέλειωσε με εξαιρετική προβολή ένα συνδυασμό ακριβείας Χαραλαμπίδη, Δημητρίου και Μαρκίδη από δεξιά.
Το 2-2 με το οποίο άρχισε το β'ημίχρονο, μας στενοχώρησε και αλλαξε φυσικά τη ψυχολογία μας.
Μας κρατούσε όμως στο παιχνίδι της νίκης και της πρόκρισης στην τρίτη θέση. Τίποτα δεν είχε χαθεί! Είχαμε ολόκληρο ημίχρονο μπροστά στον κόσμο μας που κατέκλυσε το ΓΣΠ και στήριζε την ομάδα μας. Ένας κόσμος που δεν έχασε ούτε την ελπίδα του.
Η εθνική μας μπορεί να πέρασε το σοκ της ισοφάρισης, όμως έπρεπε να επιτεθεί, να κάνει τις αλλαγές της και ψύχραιμα να κυνηγήσει το τρίτο γκολ. Στο 67' όμως δώσαμε την ευκαιρία στη Βοσνία να αντεπιτεθεί και να κερδίσει ένα αναπάντεχο κόρνερ σε μιά απόκρουση του Γιωργαλλίδη. Από το κόρνερ ήρθε το γκολ του Τζούριτς που προωθήθηκε και με ανενόχλητη πάλι κεφαλιά ουσιαστικά έδωσε τέλος στον αγώνα.
Ήταν πολύ δύσκολο πιά γιά μιά νέα ανατροπή. Το πουλί πέταξε! Ενισχύσαμε την επίθεση μας με Αλωνεύτη και Κολοκούδια, παίξαμε 4-4-2, τα δώσαμε όλα, αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Η Βοσνία κράτησε προσεκτικά αυτό που εμείς ουσιαστικά της δώσαμε. Το 2-1 μας έδωσε τη σοβαρή ελπίδα γιά τρία μόνο λεπτα. Το 2-2 θα μπορούσε να γίνει 3-2. Έγινε όμως το αντίθετο. Τα τρία γκολ που δεχτήκαμε είναι πολλά, έχοντας μάλιστα μπροστά μας μιά Βοσνία, όχι καλύτερη μας, όχι και τόσο επικίνδυνη.
Κάναμε όμως αμυντικά λάθη και χάσαμε ένα παιχνίδι που θα μπορούσαμε με περισσότερη προσοχή να το κερδίσουμε και να κάνουμε το θαύμα που ονειρευόμασταν. Δυστυχώς όμως δεν μπορέσαμε γιά μιά ακόμα φορά να εκμεταλλευτούμε την έδρα μας.
Σε 9 αγώνες κερδίσαμε μόνο ένα! Θέλαμε και λίγη τύχη σε προηγούμενους αγώνες, αλλά δεν την είχαμε. Ψες δεν ήμασταν άτυχοι. Ήμασταν απρόσεκτοι!
Το σκορ μπορεί να μας αδικεί. Θα μπορούσαμε να κερδίσουμε, αλλά δεν εκμεταλλευτήκαμε το προβάδισμα του 2-1, ούτε το 2-2 του β'ημιχρόνου που άφηνε πολλά περιθώρια. Κρατήσαμε την μπάλα, αλλά δεν μπήκαμε όσο θάπρεπε επικίνδυνα στην αντίπαλη περιοχή.
Θα μπορούσαμε όμως να αποφεύγαμε το τρίτο γκολ και να διεκδικούσαμε με αξιώσεις εμείς το δικό μας τρίτο. Τελικά είχαμε περισσότερη κατοχή της μπάλας, περισσότερες φάσεις γιά γκολ, περισσότερα κόρνερ, και όμως χάσαμε τη μεγαλύτερη ευκαιρία του ποδοσφαίρου μας μέσα στην έδρα μας, κάνοντας μιά καλή εμφάνιση, που θα μπορούσε όμως να είναι καλύτερη.
Τα τρία γκολ είναι πολλά και καθόλου δεν εκφράζουν την εικόνα του αγώνα. Ας μείνουμε όμως με την ικανοποίηση μιάς καλής παρουσίας, γενικά στον όμιλο, και τα πιό πολλά γκολ που πετύχαμε εκτός έδρας. Είμαστε σε καλό δρόμο.
Ο Πάμπος Χριστοδούλου κάνει σημαντική δουλειά και δείχνει ότι μπορεί να παρουσιάσει μιά ακόμα καλύτερη ομάδα στη συνέχεια. Η εθνική έφερε το φίλαθλο κόσμο κοντά της. Και ελπίζουμε να τον κρατήσει. Οι προοπτικές υπάρχουν. Όσο πιό γρήγορα ξεπεράσουμε την ψεσινή πίκρα και απογοήτευση, τόσο το καλύτερο.
Από δω και πέρα, την εθνική μας έχουμε κάθε λόγο να τη βλέπουμε θετικά και αισιόδοξα.
