Τέτοιες ώρες, τα λόγια δεν είναι εύκολα, ούτε για να τα πει, ούτε για να τα γράφει κανείς…
Έτσι όμως είναι η ζωή. Γεννιέσαι και από τη στιγμή εκείνη ανοίγει ένας κύκλος, με άγνωστη διάμετρο, στο χάραγμα της γραμμής, θα συναντήσεις όλες τις "αποχρώσεις".
Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου, δεν είναι πια μαζί μας. Σε λίγο θα μας βλέπει από τα επουράνια, ακολουθώντας την απαράβατη διαδρομή, που τόσες μυριάδες ακολούθησαν και που κανείς δε γνωρίζει, πόσες άλλες…
Όταν φεύγει από κοντά μας κάποιος, μεγαλύτερη σημασία έχει το τι άνθρωπος ήταν. Πιο πολύ αυτό είναι που θυμούνται όσοι μένουν…
Ο Ανδρέας μας, ο καλός μας ο φίλος μας αφήνει ένα πολύ δυνατό μήνυμα. Ένα μήνυμα που ίσως ελάχιστοι να είναι αυτοί που θα μπορούσαν να το "αντέξουν" σαν κανόνα.
Δεν ήταν ποτέ του ο άνθρωπος του "εγώ". Ήταν ο άνθρωπος του "εμείς"… Δεν ήταν ποτέ του ο άνθρωπος που θα πατούσε στα σαλόνια. Γιατί εκεί στο Παραλίμνι, γαλουχήθηκε να ζει μέσα στην απλότητα…
Αυτήν που έβγαινε μέσα από την καρδιά του, μέσα από τη δυνατή φωνή, χαρακτηριστικό των ανθρώπων εκείνων που δεν είχαν λόγους να ψιθυρίζουν μυστικά… Έτσι ήταν μέσα στο σπίτι, έτσι ήταν και εκεί στο περίπτερο, κοντά στη μικρή εκκλησία του Παραλιμνίου…
Έτσι ήταν και σαν ποδοσφαιριστής. Δεν άλλαξε χαρακτήρα, ούτε και όταν άλλαξε τη θέση που αγωνιζόταν. Από επιθετικός… οπισθοχώρησε στην άμυνα!
Είδε όμως το γιο του, το Μιχάλη να φθάνει στη μέση του ουρανού στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Ηρακλής, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός… Είδε τη χρηματική αξία του Μιχάλη να φθάνει σε απίστευτα νούμερα.
Ο ίδιος όμως έμεινε απλός. Τόσο στο σπίτι του, όσο και στο περίπτερο…
Η κληρονομιά της απλότητας που αφήνεις στους δικούς σου, φίλε Ανδρέα είναι πολύ βαριά. Όμως τους έδωσες τη δύναμη να την αντέχουν!
Αντίο φίλε…
ΜΑΡΙΟΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
