Ένα ντέρμπι, όχι από τα καλύτερα μεταξύ των αιωνίων αντιπάλων του κυπριακού ποδοσφαίρου. Είχε όμως τις φάσεις του γιά γκολ, τις ευκαιρίες του, τα δοκάρια του και τα δυό γκολ που έγραψαν το ισόπαλο αποτέλεσμα. Ένα ακόμα μέτριο ως κακό ΑΠΟΕΛ, απέναντι σε μιά σαφώς καλύτερη Ομόνοια στο β'ήμίχρονο που ήταν στο συντριπτικά μεγαλύτερο του διάστημα ένας επιθετικός μονόλογος των πρασίνων, στην προσπάθεια τους να ισοφαρίσουν το γκολ του Μοράις στο α'ημίχρονο. Το γκολ του Φοφανά άργησε κάπως να έρθει και μέχρι τη λήξη, το ΑΠΟΕΛ αντέδρασε και πλησίασε σ'ένα δεύτερο γκολ, εκμεταλλευόμενο και τον τραυματισμό του σκόρερ της Ομόνοιας, που τον ανάγκασε να μείνει τυπικά στο γήπεδο.
Το ΑΠΟΕΛ είχε το γκολ του και το δοκάρι του σ'ένα ημίχρονο που ήταν ισορροπημένο. Η Ομόνοια είχε το γκολ της και το δοκάρι της σ'ένα ημίχρονο που είχε την εδαφική και τεχνική υπεροχή, με εμφανή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Η τακτική του ΑΠΟΕΛ στο β'ημίχρονο να δώσει χώρο στην Ομόνοια και να επιδιώξει ένα δεύτερο γκολ με αντεπιθέσεις, απέτυχε. Σε καμιά περίπτωση δεν απείλησε την αντίπαλο του, ως ομάδα ήταν πλήρως αποσυντονισμένη, ενώ αμυνόμενη συνεχώς, έκανε πολλά λάθη και απειλήθηκε από την αρχή με γκολ. Παράλληλα, οι αλλαγές δεν άλλαξαν τίποτα προς το καλύτερο, ενώ ακριβώς το αντίθετο συνέβη με τις επιθετικές αλλαγές της Ομόνοιας, και ιδιαίτερα αυτής του Φοφανά, που είχε ένα δοκάρι και πέτυχε με βολίδα το γκολ της ισοφάρισης.
Το τελευταίο δεκάλεπτο της αντίδρασης του ΑΠΟΕΛ έφερε δυό ευκαιρίες και δυό σουτ, όχι όμως και το γκολ, παρά την επιθετικότητα του και τη σωστή αυτή τη φορά αλλαγή του Ντε Βινσέντι με τον Γκόμες. Από την άλλη όμως, η Ομόνοια, στο μεγάλο διάστημα της υπεροχής της, θα μπορούσε να ισοφαρίσει νωρίτερα σε πέντε τουλάχιστο περιπτώσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ήταν κάποιος σίγουρος γιά τη συνέχεια. Πάντως, το γεγονός της καλύτερης Ομόνοιας στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα παράμένει. Ήταν η ομάδα που έπαιξε το επιθετικο και απαιτητικό ποδόσφαιρο στο β'ημίχρονο, ένα ημίχρονο που το ΑΠΟΕΛ θα πρέπει να ξεχάσει το συντομότερο με την απόδοση που είχε. Οι απουσίες παραμένουν πρόβλημα, ενώ στη νευραλγική θέση του επιθετικού χαφ, ο Ντε Βινσέντι συνεχίζει να μη μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της, με αποτέλεσμα να αποσυντονίζει την ομάδα. Ερώτημα παραμένει γιατί γιά μιά ακόμα φορά ο Σιέριταν δεν είχε θέση ούτε ως αλλαγή, ενώ προτιμάται ο άπειρος Ναφίου που στο ντέρμπι πέρασε εντελώς απαρατήρητος. Σε αντίθεση με τον Εφραίμ που έπαιξε σε όλο τον αγώνα και ήταν ο πιό δραστήριος και επικίνδυνος κυνηγός της ομάδας.
Η Ομόνοια έδειξε γιά μιά ακόμα φορά πόσο συμπαγής και ομοιογενής ομάδα είναι, παρά τα προβλήματα της. Κι αυτό οφείλεται βασικά στον Κώστα Καιάφα, που και στο κεφάλαιο τακτικής και στο κεφάλαιο επιλογής και αλλαγής παικτων κάνει καλή δουλειά. Σημαντική ασφαλώς η απουσία του Ποτέ, ενώ συνεχιζει να εντυπωσιάζει στο κέντρο ο Οικονομίδης. Το ίδιο ισχύει και γιά τον Λεάντρο που σταθερά βοηθά ουσιαστικά την ομάδα σε όποια μεσοαμυντική θέση και να παίξει. Γιά τον Γκουλόν είναι πρόωρο πιστεύω να γίνουν οριστικές κρίσεις. Χρειάζεται ακόμα χρόνο προσαρμογής και βελτίωσης της φυσικής του κατάστασης.
Και τώρα ο Απόλλωνας που νίκησε δίκαια την ελλειπή Ανόρθωση 2-0 με τους μόνιμους σκόρερ του Παπουλή και Γκιέ, είναι πάλι πρώτος με δυό βαθμούς διαφορά από το ΑΠΟΕΛ και μπαίνει με προβάδισμα στα playoffs.
Μένουν 10 αγωνιστικές μέχρι το τέλος. Και φυσικά όλα παίζονται και γιά τον τίτλο και γιά έξοδο στην Ευρώπη. Ένα πολύ ανταγωνιστικό πρωτάθλημα συνεχίζεται και γιά την πρώτη και γιά την δεύτερη εξάδα. Να δούμε πως θα τελειώσει. Το ενδιαφέρον δεδομένο!
