Από τη στιγμή που όσοι και όποιοι από τους οπαδούς των ομάδων που κάνουν τα επεισόδια στα γήπεδα χαρακτηρίζονται ως ανεγκέφαλοι, θα ήταν μάλλον αφέλεια να πιστεύει κανείς πως η τιμωρία του "κεκλεισμένων των θυρών" τους ενοχλεί έστω και κατ'ελάχιστον.
Είναι πολύ δύσκολο να δεχτεί κάποιος εχέφρων πως όλοι αυτοί οι λίγοι ή οι πολλοί, νιώθουν ότι τιμωρούνται οι ίδιοι ή η ομάδα τους με το να αγωνιστεί αυτή μιά, δυό ή περισσότερες φορές, χωρίς τους οπαδούς της και γενικότερα τους φιλάθλους της στις εξέδρες.
Γι'αυτούς, δεν σημαίνει και πολλά πράγματα το να μην πάνε στο γήπεδο. Ούτως ή άλλως, τις περισσότερες φορές θα πάνε γιά να κάνουν τα δικά τους, να εκτονωθούν και να βλάψουν την ομάδα τους, όπως αυτοί νομίζουν.
Επομένως, λογικά τίθεται το ερώτημα κατά πόσο αυτή η ποινή συμβάλλει έστω και κατ'ελαχιστον στην αποτελεσματική αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα.
Και προκύπτει ταυτόχρονα η απορία σε τι εξυπηρετεί, αφού τα ίδια τα σωματεία, πού στερούνται σοβαρών οικονομικών πόρων μ'αυτή την τιμωρία, έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι έχουν εξαντλήσει κάθε προσπάθεια προς την κατεύθυνση συνεννόησης με τους ταραξίες οπαδούς τους, έκαναν ότι είναι δυνατόν και ότι μόνο η Αστυνομία μπορεί να φανεί πλέον αποτελεσματική και να πατάξει τον χουλιγκανισμό.
Υπήρξαν τελευταία πολλές ποινές με κλειστά πέταλα και διαζώματα και επανήλθε η ποινή των κλειστών θυρών γιά όλους.
Η τελευταία αυτή ποινή τιμωρεί την πλειοψηφία των φιλάθλων που είναι αμέτοχοι στα επεισόδια και γενικά στη βία στα γήπεδα και φυσικά τις ομάδες, τα συμβούλια των οποίων λέγουν και επαναλαμβάνουν ότι έκαναν ότι μπορούσαν, πολεμώντας στην ουσία μιά ανίκητη μερίδα των οπαδών τους.
Θα πρέπει λοιπόν να συνεχίσει η ποινή του "κεκλεισμένων των θυρών"; Στην ουσία την επαναφέραμε. Βλέπουμε να μειώνονται τα επεισόδια; Μάλλον όχι. Από την άλλη, τα σωματεία πλήττονται ακόμα περισσότερο οικονομικά, σε πολύ δύσκολες εποχές.
Οι χούλιγκανς, ως ανεγκέφαλοι, δεν αντιλαμβάνονται και πολλά πράγματα και ελάχιστα περιθώρια συνεννόησης μαζί τους, υπάρχουν. Τα όσα δοκιμάσαμε μέχρι τώρα, γιά πολλά χρόνια, ουδέν απέδωσαν!
Το τελευταίο σεμινάριο στο ΓΣΠ γιά το ρόλο των επιτηρητών, έδωσε κάποιες υποσχέσεις, κάποιες ελπίδες γιά τη μελλοντική αντετώπιση του προβλήματος.
Χρειάζονται να γίνουν πολλά, κυρίως από το κράτος. Χρειάζεται οργάνωση, αποφασιστικότητα. Το βέβαιο είναι ότι οι κλειστές θύρες δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Ουσιαστικά άποτελούν νίκη των ταραξιών του ποδοσφαίρου.
Εξ'αιτίας τους κλεινουν τα γήπεδα και οι ποδοσφαιριστές παίζουν σε κρύα παιχνίδια, νιώθοντας εξαιρετικά άβολα. Αλλά αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο.
Το ζητούμενο είναι να ηττηθεί ο χουλιγκανισμός, χωρίς κεκλεισμένων των θυρών. Να ηττηθεί με σωστή και αποτελεσματική εφαρμογή της μομοθεσίας και με γεμάτα τα στάδια.
Αυτό θέλουν οι γνήσιοι φίλαθλοι. Αυτό θέλει το ποδόσφαιρο.
